Czy wiesz, gdy twój uczeń ma trudną sytuację w domu? Jak poznasz, gdy problemy rodzinne zwyczajnie go przerastają? Jak rozpoznasz stres u dziecka? Kiedy zachowanie twojego ucznia jest reakcją na to, przez co przechodzi? Jak wyłapiesz takie rzeczy? Czy dla Ciebie jest ważne, z czym zmagają się nasze dzieciaki, czy przechodzisz obok tego obojętnie? Jakie jest twoje podejście?

Tutaj wszystko zaczyna się od relacji i człowieczeństwa, których niestety czasami w kadrze nauczycielskiej brakuje wielu profesjonalistom. Wszystko powinno być oparte na relacjach. Zapraszam do legendy o Pani Kendrze.

 

Jakiś czas temu pisałem o ACE’s, a dokładniej wpływu ACE’s, czyli po polsku NDZD- Niekorzystne Doświadczenia Z Dzieciństwa na przyszłość naszych dzieci. Coraz więcej dzieciaków w dzisiejszych czasach doświadcza stresu, traumy, nierówności, co powoduje nieodwracalne zmiany w mózgu i ma ogromny wpływ na zdrowie fizyczne i mentalne kolejnych pokoleń. O tych doświadczeniach pisałem tutaj.

Wyobraź sobie, że jesteś nauczycielem, panią przedszkolanką, terapeutą, a może nawet rodzicem mocno udzielającym się w swoim środowisku edukacyjnym. Jak poznasz, gdy z jednym z uczniów dzieje się coś niedobrego, jak dotrzesz do serca problemu i jak dowiesz się, przez co przechodzi takie dziecko.

Ile razy dowiadujemy się po fakcie, że dziecko przechodziło piekło w domu. Ile razy jesteśmy przekonani, że w domu jest trudna sytuacja, ale nie jesteśmy do końca świadomi jak reagować, co zrobić? Jak porozmawiać z dzieckiem, bez spłoszenia go, bez niepotrzebnego przekraczania kompetencji?

 

Całkiem niedawno oglądałem po raz kolejny film edukacyjny Resilience — była w nim wpleciona historia jednej ze szkół w USA, która używa narzędzia do komunikacji między uczniami a nauczycielami — opowieści Pani Kendry. Historyjka, na której oparte jest, to narzędzie jest prosta i naprawdę przydatna. W zasadzie nawet możemy nazwać ją legendą.

 

Pani Kendra i legenda, która pozwoli nam zadbać o nasze dzieci.

 

Pani Kendra jest miłą kobietą, która jak głosi legenda, kiedyś straciła córkę i od tego czasu chce, by inne dzieci były zawsze bezpieczne. Postanawia poświęcić swoje życie dzieciom i ich codziennym zmartwieniom. Pani Kendra codziennie rano wita dzieci u bram szkoły, z czasem zaprzyjaźniając się z nimi, poznając ich imiona, staje się ich powiernikiem. Z czasem jest w stanie rozpoznać, gdy kogoś coś gryzie, czy zauważyć zmianę w dziecku.

Pani Kendra pyta, czy wszystko w porządku i co martwi każde dziecko. Gdy dziecko odważy się opowiedzieć o swoich zmartwieniach, dostaje od Pani Kendry czerwone koraliki na znak odwagi. Z czasem Pani Kendra otrzymała listę zmartwień dzieci, które najczęściej spotykają dzieci. Ta lista stała się swoistą mantrą, siedmioma zasadami, wraz z pięcioma punktami, które mówią nam o tym, co się może stać, gdy dzieci nie będą miały tego zapewnionego.

Tak w skrócie wygląda ta historia. Jednak to nie koniec. Historia została przekształcona w ogólno-klasową aktywność, gdzie nauczyciel wraz z dziećmi recytuje zasady Pani Kendry umacniając w sobie przekonanie, że żadne dziecko nie może:

  • Żadne dziecko nie może być bite czy kopane.
  • Żadne dziecko nie może zostawać samo na dłużej.
  • Żadne dziecko nie może doświadczać głodu.
  • Żadne dziecko nie może być zastraszane i maltretowane.
  • Żadne dziecko nie może być dotykane w swoje prywatne miejsca
  • Żadne dziecko nie może być straszone bronią w domu czy w szkole
  • Żadne dziecko nie może być świadkiem przemocy ani jej doświadczać.

 

Ponieważ takie dziecko…

  • Takie dziecko nie obchodzi szkoła.
  • Takie dziecko czuje się smutne, samotne i przerażone.
  • Takie dziecko czuje się rozzłoszczone i kłótliwe.
  • Takie dziecko czuje się niewystarczająco dobre i nierzadko chce rzucić wszystko.
  • Takie dziecko zamartwia się o swoją rodzinę.

 

 

A gdyby tak wprowadzić to narzędzie do naszych szkół, od pierwszej klasy wpajać dzieciom powyższą mantrę, by wiedziały, że to są ich prawa, że są dzieci, które doświadczają tych wszystkich sytuacji z listy, a nie powinny. Świadome dzieci, wyrosną na świadomych dorosłych.

Jak wiemy, dziecko, które doświadcza stresu i traumy w domu, nie jest w stanie funkcjonować poza nim także. Następnie, dzieci piszą listy do Pani Kendry. Opisują swoje zmartwienia, bolączki czy problemy. Daje im to poczucie tego, że ktoś ich jest w stanie wysłuchać, a dzieciaki mogą zwyczajnie wyrzucić to z siebie. Pani Kendra odpowiada na listy.

 

Pani Kendra i legenda, która pozwoli nam zadbać o nasze dzieci.

 

Oczywiście, Pani Kendra to nikt inny jak nauczyciel, wiemy o tym my, jednak dla dzieci powinno zostać  to tajemnicą. Pani Kendra to także ty i Ja, to nauczyciel kochający swoje dzieciaki, terapeuta czy mama. Każdy, kogo obchodzi los naszych dzieci wokół nas. Dla dzieci, to zawsze powinna być osoba, której mogą zaufać.