Dlaczego powinieneś przeprosić swoje dziecko? 

Przepraszam Cię. To nie było fair. Przepraszam Cię. To moja wina, poniosło mnie, nie powinienem podnosić na ciebie głosu. Przepraszam Cię, zachowałem się nieodpowiednio warcząc na ciebie bezmyślnie. To powinno być słowo, które wymawiamy tak często, jak słowo Kocham Cię. 

Najważniejsze słowa w każdej relacji międzyludzkiej: “Kocham Cię, słyszę co, do mnie mówisz. Przepraszam. Co mogę zrobić, by to naprawić?”

Wielu rodziców oczekuje i naciska na swoje dzieci by, przeprosiły swoje rodzeństwo czy kolegów, i to dość często. Niemniej, gdy to my zawalamy sprawę, ciężko nam powiedzieć przepraszam. Rodzice często tłumaczą się tym, że to zburzy ich autorytet w oczach dziecka. A prawdą jest, że sprawa jest wręcz odwrotna. Czyż nie mamy większego szacunku do innych, gdy są w stanie przyznać się do swoich błędów i naprawić wyrządzone krzywdy? Przepraszanie za swoje nieodpowiednie zachowanie, nie równa się to, z tym że akceptujemy złe zachowanie. Wręcz odwrotnie.

Smutną prawdą jest fakt, że każdy z nas czuje się niekomfortowo przepraszając, szczególnie, gdy musimy to robić w kierunku naszych dzieci. Mamy dziwne przeświadczenie, że musimy zawsze być sprawiedliwi w stosunku do naszych dzieci. To błąd.

 

Dlaczego powinieneś przeprosić swoje dziecko? 

Czego uczą się dzieci gdy rodzice unikają przeprosin?

  • Przepraszanie oznacza, że zrobiliśmy coś złego. Czujemy wstyd w związku z tym.
  • Burzymy relację, czy odrzucamy ją – pokazując, że takie zachowania są akceptowalne.
  • Kiedy przepraszasz, tracisz szacunek i władzę.
  • Przepraszanie to coś, czego należy unikać, robimy to tylko gdy jesteśmy do tego zmuszeni.

 

Czy nie byłoby lepiej dać dziecku przykład i pokazać im właściwy model?

  • Wszyscy czasem się mylimy, możemy jednak próbować naprawić nasze błędy.
  • Wszystkim zdarza się sprawić przykrość komuś innemu, zaakceptujmy to i próbujmy to naprawić.
  • Gdy przepraszasz, druga osoba poprawia swoją opinię na twój temat.
  • Nie ma nic złego ani wstydliwego w przepraszaniu. Wszyscy po tym czujemy się lepiej.

 

Jak powinieneś przeprosić i co powinieneś powiedzieć?

Nawet w małych rzeczach, pokaż, że to jest norma – przepraszam, że ci przeszkadzam w zabawie, chcę tylko zapytać o… Kiedy się bawią, rozmawiają z innymi, oglądają bajkę, nie zakładajmy, że to nie jest istotne, dla nich jest, a my w tym przeszkadzamy.  Oczywiście są momenty, gdy musimy dziecku wyznaczyć granice i tu oczywiście nie należy przepraszać, jeśli nasze zachowanie jest w granicy przyzwoitości, czy adekwatne do sytuacji.

Kilka ważnych rzeczy:

  • Gdy o czymś zapomnisz, nie bagatelizuj tego – przeproś, jesteśmy tylko ludźmi.
  • Wytłumacz dlaczego, zareagowałeś tak czy inaczej, rozmawiaj o emocjach, jakie ci towarzyszyły i dlaczego czasami zachowujemy się tak czy inaczej.
  • Powstrzymuj się od obarczania winą, za swoje zachowanie innych, czy też dziecka. Czasem musimy powiedzieć – przepraszam, podniosłem głos – zawaliłem. Nierzadko natomiast słyszymy – Przepraszam, podniosłem głos, byłeś nieznośny (czy cokolwiek innego) i dlatego krzyknąłem/am.
W skrócie – przeproś, ale nie zawalaj dzieciaka wytłumaczeniami, że się nie wyspałeś, miałeś ciężki dzień w pracy czy inne bzdury. Nie rujnuj tego.
  • Pozwól sobie na zaczęcie od nowa. Czyli w przypadku tego gdy, coś zrobimy źle, jak warkniemy na kogoś czy podobne – pozwólmy sobie na coś w stylu – Kochanie, przepraszam, że warknąłem, zacznijmy od nowa. 

Zaplanuj, jak się zachowasz następnym razem w tej samej sytuacji. Życie z dziećmi, jest bardzo powtarzalne. Sytuacje, które nas stresują – także.

Dlaczego powinieneś przeprosić swoje dziecko? 

Nie ma wstydu, nie ma winy. Trzeba mieć jaja, by umieć przyznać się do błędu oraz zapytać o wybaczenie. Tak, o wybaczenie. To właśnie może sprawić, że będziemy lepszymi rodzicami. Tak zbudujemy lepszą relację, nauczymy swoich dzieci dobrych wzorców. O to nam przecież chodzi, prawda?

 

Przepraszajmy nasze dzieci.  Nauczmy się tego.